Een nieuw boek

Een half jaartje geleden ontving ik een e-mail van een goede kennis van mij. Hij, Frank Oosterboer, is o.a. de auteur van het Handboek voor de (dienstplichtig) soldaat b.d.
De titel van het boek : Kernwapenopslag in Darp en 't Harde, met als ondertitel : het geheim in de achtertuin.
Ondanks grimmige titel en omslag een hoogst informatief boek dat vlot leest. Het neemt de lezer terug naar een periode, die we al weer bijna vergeten zijn. Kortom, dit boek mag in geen boekenkast ontbreken. Niet alleen interessant voor de oud-militair, maar vanwege zijn aandacht voor politieke ontwikkelingen en protesten van de vredesbeweging ook voor burgers.

Maar omdat ik weet dat toch (bijna) niemand van jullie dit boek zal aanschaffen, ga ik zeker niet verder aandringen. Maar je kunt wel dit doen: schiet eens iemand aan van je plaatselijke bibliotheek om het boek op te nemen in hun collectie. Kun je het mooi gratis lezen!

Roerige jaren 70

Het verzet tegen de dienstplicht nam in de jaren 70 alsmaar toe. Veel had direct te maken met de manier waarop volwassen jonge mannen behandeld werd. Ze waren verstandsloze wezens, die enkel geschikt waren om te doden, niet om (mee) te denken en/of te praten.
Veel dienstplichtigen verenigden zich in o.a. de VVDM. Er waren ook dienstweigeraars, zoals Hagenaar Ron Boot en dienstplichtigen die af wilden van de eed en de groetplicht. Er vond ook desertie plaats. Er werden rechtszaken gevoerd en die resulteerden in vaak belachelijk hoge straffen. Zo werd tegen een dienstplichtig militair tot 16 maanden cel geëist, wegens niet groeten! Zo'n straf krijgt men tegenwoordig niet eens meer voor een moord. Er werden ook jonge mannen goedgekeurd, die eigenlijk afgekeurd zouden moeten worden. Ze kwamen snel fysiek of geestelijk in ernstige problemen. Een aantal overleed tijdens de eerste de beste veldloop. Anderen reageerden heftig met o.a. mishandeling en zelfs doodslag als gevolg. Er werd ook veel spullen en zelfs wapens gestolen. Ondanks de fouten van Defensie bij de selectie en indeling, werden de dienstplichtige 'daders' zwaar gestraft.  Redacteuren van een VVDM blad Luctor(?) kregen ook straf wegens opruiende taal in een ingezonden stuk. Dat stukje was anoniem geplaatst. Ondanks dat de redactie duidelijk had aangegeven niet verantwoordelijk te zijn voor de inhoud ervan, werd ze veroordeeld.

Op onze kazerne in Zuidlaren nam in de zomer van 1970 een chauffeur, Hoefkens, op gedenkwaardige afscheid van een eerste luitenant. De hele kazerne inclusief het bataljonspaard stond aangetreden toen het afscheidsfeest begon. Hoefkens zei in zijn toespraakje, dat de luit, de plaatsvervangend compagniescommandant Geersing, de enige officier in het hele bataljon was, die wij als mens gekend hebben, die mens is gebleven en met wie humaan contact mogelijk was. De rest noemde hij een stelletje dominante machtswellustelingen met dictatoriale trekjes. Het stiekeme gelach van alle aanwezige dienstplichtigen was duidelijk hoorbaar. De beroeps ontploften bijna.
Maar ook Hoefkens werd hard aangepakt en kreeg tien dagen verzwaard arrest opgelegd. Ook zijn beide 'medewerkers' kregen verzwaard arrest. Zo'n 50 anderen uit zijn compagnie werden ook gestraft vanwege hun solidaire houding. Maar het verzet ging voort.
In diezelfde zomer werd een groot aantal YP 408 voertuigen onklaar gemaakt op de JW Friso kazerne in Assen. Pacifisten ('opgejut door de VPRO', verklaarde een van de daders later) hadden suiker en zand (ze hadden niet genoeg suiker meegenomen) in de brandstoftanks gegooid. Ook werden wielmoeren losgedraaid. De weerstand tegen de dienstplicht en het militarisme nam toe.

Overste Elstak

Het is mij twee keer overkomen, dat een besluit genomen door de kapitein, door de overste ( Henk Elstak), teruggedraaid werd.
Zo was ik een keer gestraft omdat ik de kapitein Peters niet had gegroet. Als ik hem wel groette, dan zei hij bits dat dat niet nodig was. Als ik hem niet groette, werd ie kwaad en schreeuwde hij met zijn rood aangelopen hoofd : "Jij moet mij groeten, korporaal!". In zo'n kwaaie bui gaf hij mij een keer strafcorvee. Ik moest het square aanvegen.
Toen ik daar zo aan het vegen was, kwam overste Elstak eraan. Een kleine donkere man met een enorme snor. Ik groette hem (in de houding!) en hij salueerde terug. Toen vroeg hij mij : "Korporaal, wat ben jij hier aan het doen?" Zo'n typische legervraag, terwijl de situatie nogal duidelijk was. Maar omdat ik Elstak wel mocht zei ik :  'Vegen, overste' en dus niet 'ik ben aan het zwemmen, nou goed?'
Toen vroeg Elstak tegen mij : "Wie heeft jou die straf opgelegd?" Ik noemde de naam van de kapitein. Elstak zei dat ik onmiddellijk moest stoppen met vegen en naar mijn kamer moest gaan. Een paar uur later kwam de sergeant van de week mij vertellen, dat ik op de kamer moest blijven om een dag arrest uit te zitten.
Later vroeg ik verlof aan omdat mijn zus ging trouwen. De kapitein wees mijn verzoek af. Een reden wilde hij niet opgeven. Ik heb mijn aanvraag toen naar Elstak gestuurd. Die keurde hem goed. Tot grote ergernis van Peters.

Soms last van wat heimwee

Natuurlijk keek ook ik uit naar het weekend. Lekker weer even naar huis, naar de familie en de vertrouwde omgeving. Ik denk dat ik een paar keer last had van wat heimwee. Dat was tijdens oefeningen met nogal wat ontberingen. Vooral bij kou en nattigheid bij lage temperaturen, als ik als een onderkoelde verzopen kater in mijn puptentje kroop. Dan lag ik toch wel even te mijmeren over hoe fijn het thuis was. Thuis, waar ik na een nat pak gewoon even onder de douche kon gaan en droge kleren kon aantrekken. Thuis waar ik in een stoel voor het raam bij de verwarming kon gaan zitten. Thuis, waar ik geen dikke kleding hoefde aan te houden om warm te blijven.
Van al die gedachten kreeg ik het toch wat warmer. Alsof ik de warmte van thuis voelde. Gelukkig heeft bij mij de heimwee nooit echt hard toegeslagen, zoals bij sommige anderen.

DAF YP408 50 jarig jubileum

In het Nationaal Militair Museum wordt vrijdag en zaterdag een speciaal evenement gehouden i.v.m. het 50 jarig jubileum van de YP408. Be there!

Defensie te kijk gezet

Toen ik het bericht hoorde over stenen die men na aankomst hier aantrof in bepaalde containers van Defensie, moest ik wat minzaam lachen : Wat een leger hebben wij toch! Het betrof een paar containers met spulletjes van Defensie, die uit Afghanistan richting Nederland vervoerd moesten worden. Na aankomst bleek in een paar containers de goederen vervangen te zijn door stenen. Hahaha! Wat een schitterende kolere streek van de Afghanen.
Ik geloof Defensie niet nu ze beweert dat het om wat tentjes, stokken en touwtjes zou gaan. Ik bedoel, die Afghanen zijn ook niet achterlijk. Ook al denken velen van wel. Nee, ze zullen bij Defensie liever niet openbaar maken, wat er werkelijk gestolen is. Want zo gaat het nu eenmaal bij al die ministeries. Geloof me, het gaat om zeer interessant materiaal.

Toch goedgekeurd!

Onlangs zag ik een tv programma waarin iemand die vanaf zijn 4e jaar alleen wit brood met chocolade hagelslag at. En toch was die man in militaire dienst geweest. Natuurlijk hield hij het daar niet lang vol.
Ondanks de strenge keuring in 1967 kwam ik in 1969 in Zuidlaren een aantal opvallende militairen tegen. Een paar hadden ernstige longklachten. Ze liepen paars aan zodra ze een stukje hadden hardgelopen! Er waren er ook bij die heimwee of andere verschijnselen vertoonden op grond waarvan ze alsnog afgekeurd hoopten te worden. En vaak draaide het daarop uit.
Er was nog een apart geval in onze Cie. Het betrof een soldaat die om de haverklap in slaap viel! Als hij een paar minuten rustig zat of stond, viel ie geheid in slaap. Naar iemand luisteren was al een hele opgave voor hem. Hij leed aan narcolepsie. Niemand begreep waarom hij niet was afgekeurd.