Zuidlaren revisited

Vanmiddag zijn we even naar Zuidlaren gereden. Ik was daar al eens eerder, maar toen was het met de motorpak aan niet echt uitnodigend om daar even rond te stappen.

Voorzijde van De Kazerne

Nu, zonder motorpak eigenlijk ook niet. Wat een hitte! Gelukkig konden we onder de bomen achter de kerk parkeren. Vandaar liepen we in de schaduw naar De Brink. Eerlijk gezegd herkende ik niet veel meer. Ik zag een paar bekend uitziende gebouwen. Dat wel. En dan heb ik het niet over de Prins Bernard Hoeve, waar men overigens besloten heeft zich enkel op paarden te gaan richten. Dus geen beurzen en shows van oude voertuigen. Dus ook onder de liefhebbers van pk's wordt gediscrimineerd.

Op het terrein van De Kazerne

Er was een jaarmarkt gaande. Een deel van de kraampjes stond in de schaduw. Dat deel hebben we bezocht. Daarna hebben we plaatsgenomen op een bankje in de schaduw om even bij te komen van de warmte. Vervolgens zijn we lopend in de schaduw teruggegaan naar de auto.
Ik wilde toch nog een keer bij die oude kazerne gaan kijken. Vanaf het centrum reden we richting Annen. Na een paar minuten zag ik links de kazernepoort opdoemen. Boven de poort stond met grote letters : De Kazerne. De brutalen hebben de halve wereld, dus reed ik de poort binnen, waar een bord 'Verboden voor onbevoegden' hing. In dezelfde maand juli, maar een paar dagen en 45 jaar eerder dan vandaag reed ik voor het eerst door die poort. In 1969. Toen was het ook zo warm. Dat vergeet ik nooit.
Eenmaal door de poort gereden, kwam ik bedrogen uit. Van die oude kazerne was alleen de voorzijde nog overeind gebleven. De rest had plaatsgemaakt voor nieuwbouw, waarvan veel woningen.
De wachtruimte in de poort is veranderd in een kantoorruimte. De oorspronkelijke deur in het midden is dichtgemetseld. Het plein, square, is nu een speeltuin. Een wat humoristische verandering voor mij.

-wordt vervolgd-

Zuidlaren revisited -2-

Dichtgemetselde deur

Het oude deel dat van buitenaf is te zien, wordt gebruikt als bedrijfsruimte. Er zijn veel bedrijven ondergebracht. Een medewerkster van een daar gevestigde fysiotherapeut vertelt ons spontaan een en ander over de nieuwe opzet. Op de vraag of we ons op verboden terrein bevinden antwoord ze lachend : "We zien hier wel meer mensen met grijze haren en fotocamera's rondlopen voor een bezoekje. Hahaha!" Net toen ik wilde vragen of ze niet weer aan het werk moest, werd ze door een collega binnengeroepen.
We liepen verder en ik vertelde Sonja hoe het er vroeger uitzag. Waar de eetzaal (vreetschuur) was, de kantine, het gebouw waar ik verbleef, de garages enz. We liepen om de kazerne heen en bekeken het monumentje aan de voorzijde. Daarna maakte Sonja nog wat foto's van mij, zittend op het muurtje voor de poort. Dan is het tijd om De Kazerne weer de rug toe te keren.

Oh Chucky!!

44 ste Pantserinfanteriebataljon Zuidlaren

Het is juli 1969. Twee weken na mijn eindexamen moet ik me melden in Zuidlaren. Voor het eerst in mijn leven maak ik een lange treinreis met een mij onbekende bestemming : de Adolf van Nassau kazerne te Zuidlaren.
In Vietnam woedt de oorlog, mensen landen op de maan, er was zwaar maatschappelijk verzet, hippies, provo's, krakers, discriminatie van langharigen, de seksuele revolutie, woningnood,  dienstweigeraars, pacifisme, Nixon als USA president, ultra linkse groeperingen (Rote Armee Fraktion, Brigate Rosse) en ik slaagde voor mijn HBS diploma..... In augustus vond het beroemde Woodstock festival plaats en in september zou Paul Lodewijkx nog de laatste GP (Joegoslavië) van dat jaar op de Jamathi winnen.
Dit blog schetst een beeld van mijn militaire dienstplicht, die ik gedurende 18 maanden daar heb volbracht. Ik werd ingedeeld bij het 44ste Pantserinfanteriebataljon. Uiteraard begonnen als DPL SLD (dienstplichtig soldaat) en in november 1970 als Korporaal 2e klasse plaatsvervangend groepscommandant de dienst verlaten. Veel leuke ervaringen rijker en mentaal sterker.

40 jaar later : weer Roemenië

Met Ovidiu (Olga's man) varend op de Mures

In 1972 ben ik naar Roemenië gegaan. Mijn correspondentievriendin Olga, inmiddels was onze relatie gegroeid tot een heuse verliefdheid, had mij uitgenodigd bij haar op vakantie te komen. Onze correspondentie was al tijdens mijn militaire dienstplicht van start gegaan.
Ik heb daarover nooit gesproken met de maten, vanwege de Koude Oorlog perikelen. Maar na mijn afzwaaien, besloot ik naar Roemenië te gaan. Volgens mijn vader, een voormalig beroeps bij de Marine die net gepensioneerd was, zou ik nooit meer terugkeren. Ik vond het zelf ook wel spannend, immers ik was net uit dienst. Maar ik dacht : "Wat moet die Russische Beer nou met mijn informatie en ervaringen als Zandhaas? Het Nederlandse leger was immers allemaal behoorlijk oubollig? En we lieten tijdens oefeningen geregeld ons gezicht zien bij de DDR grens in het noorden van (West) Duitsland." Mijn wens om Olga te zien en het feit dat ik de beangstigende verhalen over de Communisten niet helemaal geloofde, waren aanzienlijk sterker. Het werd een lange treinreis, met een enigszins naar oponthoud in Hongarije waar ik wegens een incompleet visum een nachtje moest blijven. In Roemenië trof ik een verrassend aangename sfeer aan. Vriendelijke, gastvrije en vooral nieuwsgierige (jonge) mensen. Mensen die bang waren voor het Westen. Mijn vermoeden werd daar bevestigd : veel politiek geleuter en bangmakerij van hogerhand. Het gewone jonge volk had andere gedachten.
In de maand juni van dit jaar (2013) ben ik na 40 jaar weer teruggegaan naar Roemenië. Naar Olga en haar familie. Ze is net als ik getrouwd en heeft twee volwassen kinderen, die op eigen benen staan.
Ik voelde me net als 40 jaar geleden weer thuis. Wat een warme mensen! Men was nu erg openhartig over de tijd onder Ceausescu. Ik zag foto's van haar familie in militair tenue. Er werd erg luchtig over gesproken : zo ging dat in die tijd. Pas nu kreeg ik een beter beeld, waarom onze relatie vrij onverwacht eindigde. Haar pa was bij de politie. En dat was een heel andere functie dan ik toen, in 1972, dacht. En het zou natuurlijk heel raar geweest zijn, als hij zijn dochter naar het Westen had laten gaan. We hebben desondanks al die jaren contact gehouden. Dat vind ik toch erg bijzonder. Wat een mooi land en wat een prachtige natuur zeg!

Mooi man!

Evert op herhaling

Mijn bezoek aan oud dienstmakker Evert van der P heeft geleid tot scans van foto's die hij in zijn bezit heeft. Evert was zo aardig om ze mij toe te sturen. Ik was vergeten ze te vragen toen ik daar op bezoek was. Het was zo gezellig. Ik heb o.a. een foto met een aantal makkers op een YP408. Ik herken van links naar rechts achterop Grubben, Jos Brouwers, Fred Verwaaijen, links voor Lassche(?) en Evert en achter hem een voor mij bekend gezicht, maar geen naam (sorry, makker). Zo te zien was hij chauffeur.
 Aan de lange pluk haar dat onder zijn helm vandaan steekt is af te leiden dat de foto waar Evert op staat, van jongere datum is. Met die haarlengte zat je een paar jaar eerder achter de wacht. Hij is gemaakt in 1973 tijdens een herhalingsoefening. Evert met de MAG, Mitrailleuse d'Appui General.  Een mitrailleur voor algemeen gebruik. Opvallend dat het wapen in het Frans vrouwelijk is. Misschien omdat dat ding zo dodelijk ratelt.
Veel foto's zijn gemaakt door Harry Mumu. Ik heb met hem een aantal keren in de doka foto's staan ontwikkelen en afdrukken. Deze foto's zijn zo'n 40 jaar oud. De tijd vliegt voorbij.

Een boek!

Met meneer Couzy

Natuurlijk ben ik begonnen met het lezen van het "Handboek voor de dienstplichtige soldaat b.d." En geloof me, ik bleef lezen en lachen! Het is een schitterend boek geworden dat Frank en Michiel hebben geschreven. Zowel de opbouw als de teksten en foto's zijn heel logisch neergezet. De korte verhalen en foto's van de voormalig dienstplichten vormen samen een tijdsbeeld van de dienstplicht gedurende de Koude Oorlog. Niet vanuit politiek of militair opzicht, maar gezien en gehoord door de dienstplichtigen zelf.  Naast de persoonlijke belevenissen en indrukken is er ook algemene informatie verwerkt. Al met al een bijna compleet boekwerk. Bijna, want ik ben geen soldatenliedje tegengekomen. Maar misschien komt er nog een cd of dvd van uit. Het boek is in elke zichzelf respecterende boekhandel te koop voor slechts 19,90 euro. Het ISBN 978-90-6868-610-4. Een aanrader. Niet kijken, maar kopen!